Totaal aantal pageviews

zondag 19 februari 2017

De rol die ik speelde...

De rol,
die ik speelde, 
in het dagelijks leven,
was me op het lijf geschreven.
Wás
want na het ongeluk
kreeg ik ongevraagd
een andere rol toebedeeld.
Hiervan vergeet ik steeds de tekst,
weet me geen houding te geven.
Het is net
of ik dat karakter
niet meer ken.
Gelukkig zijn er mensen,
in mijn omgeving,
die me steeds soufleren,
zodat ik mij toch
op het toneel
durf te begeven.

zondag 5 februari 2017

Vervoering...

Verdriet van zichzelf
neemt ze
met zich mee
door
de vol-gehuilde
natte zakdoek
in haar borstzakje
keurig op te vouwen
en met zich mee te dragen
Een punt steekt scherp
er bovenuit
zodat zij zich snijdt
als zij bij
opwellende tranen
dat lapje al pakt
om haar wangen
droog te deppen

woensdag 25 januari 2017

Kameleon in huis...

Stilstaan 
is nog niet zo moeilijk
Maar bloemen
op je gezicht 
tevoorschijn halen
om niet op te vallen 
tegen de achtergrond
van het bloemetjesbehang  
Nee, dan ga ik liever liggen 
op een strijkplank
en plooi mijn rug
in ongestreken
Dan maar hopen
dat het strijkijzer
niet aan staat
en de bewoonster
mij opgevouwen
bewaren wil
in haar kast

maandag 23 januari 2017

Pakkende woorden

Het is de hand met pen
die je het eerst raakt
De omarming komt
na het laatste woord
Een punt hoeft niet gezet
nog niet alles
is gezegd...

donderdag 19 januari 2017

Lichtspoor

Het enige licht buiten komt van juist die ene lantaarnpaal vlak voor mijn huis.
Het is behoorlijk koud en het is er wit. Een dik pak sneeuw is er al gevallen&nbsp
de laatste dagen, maar momenteel is het droog.
De toegangsweg naar ons huis en de paar huizen en schuren in de buurt
is enigszins berijdbaar gemaakt, doordat de sneeuwschuiver van de gemeente
vanmiddag is langsgekomen. De weg ligt nu tussen twee grijze wanden in van
sneeuw dat vermengd is met vuil van de straat en natuurlijk afval, zoals takjes,
blad en aarde.
Terwijl ik naar de lamp van de lantaarn kijk, volg ik met mijn ogen de
contouren van de metalen buis waaruit het lijkt te komen. Eerst iets omhoog,
een mooie buiging en dan het horizontale deel. Dan weer een bocht en steil naar
beneden, zo'n drie vier meter zal het zijn. Mijn blik komt dan op het punt waar de
paal in de sneeuw verdwijnt, of moet ik zeggen te voorschijn komt?
Daar zie ik iets opmerkelijks: daar loopt een spoor in de sneeuw. Van iets dat één
of twee wielen lijkt te hebben. Al gauw kom ik tot de conclusie ik dat het toch
maar één wiel kan zijn, want het spoor loopt kaarsrecht richting het einde van de weg.
Daar ligt opvallend genoeg minder sneeuw, maar het spoor is daar toch. Een profiel van
een band is te zien. Het lijkt wel of het glimt of licht geeft. Zal het licht dan als
bron vol energie zich een weg banen naar mijn lantaarn?
Het licht valt uit de lantaarn en verstrooit zich in de ruimte alom. Het merendeel
blijft overigens liggen. Op een vaste plek, want anders was het vanmiddag wel verschoven
toen de sneeuw aan de kant geworpen werd door de gele truck van de gemeente. Het was
toen reeds schemerig, de lantaarn was al aan gegaan.
Het licht had haar plekje bereikt, dat wist ik zeker, want ik had de eekhoorn gezien
in datzelfde lantaarnlicht. Ze had in de sneeuw een noot gevonden. Een kraai
had gekrast dat die noot haar was, maar de eekhoorn was sneller en had de buit binnen
naar haar holletje in de sneeuw gebracht. Daar was geen licht, want een donker holletje
tekende zich af in de witte vlakte.

zondag 15 januari 2017

Ongeschnden terug

Ik was vooruitgelopen op mijzelf 
en kwam er vooralsnog niet op terug
Gewoonweg omdat 
de eerste deur
die ik achterwege had gelaten
nu geopend was
Terwijl ik zeker wist
dat in het voorbijgaan
deze juist gesloten was
Na de oversteek van de houten drempel
werd me helder dat iedereen
nog in duister was
terwijl ik zag hoe het licht werd
door opkomst van zon
een vinger zoekend
het lichtknopje vond
Vrede getekend werd
de wapens neergelegd
of iemand schuld bekende
Ik nam er alleen
geen deel van uit
was al van het toneel verdwenen
terwijl omgeving en medespelers
dat juist beseften 
Soms zocht men mij
door het noemen van mijn naam
Ik ben teruggekeerd
op mijn schreden
Het bleek een klus van drie dagen
het schootsveld moest 
veilig gepasseerd
Kwam met voorkennis
zonder kleerscheuren terug

dinsdag 10 januari 2017

Achter woorden klinkt zo veel meer!

Je kunt je
achter bomen
nauwelijks verstoppen
omdat ook deze
hun kleed
afgeworpen hebben
Stamt de boom
wat langer
dan is zij
wellicht dik genoeg
Van schaduw
naar schaduw
hogerop klimmen
Met uitzicht rondom
iets veiligs vinden
Of de koorts
van planken
overwinnen weten
En je verhaal doen
of desnoods
voorlezen
Na het wél
geschreven te hebben